nine inch nails

tüm zamanların en depresyon şarkılarından biri kesinlikle hurt ve ne kadar dinlesem bıkmıyorum.kafada bazı şarkılar çalar durur bu onlardan biri.zaten trent reznor öyle dinlerken sanki etrafa sis makinasından sisler yayılıyor ya da şatoya giden patikadayız ulaşıcaz.evet nine inch nails giderek o kasvetini yitirse de ne oluyo bitiyo ben kendimi yıllardır bu adamın sesini dinlerken buluyorum bağırı çığırıyo asıcam kesicem kendimi diyo yeter artık diyo seviyorum lan diyo.iyiki de diyo yani.polanski nin karsının öldürüldüğü evde yaşıyodu biara hala orda mı acaba.kendine yöneltilmiş cinayi istekler hat safhada zaten.son albüm de öyle yeter be hep aynı hep aynı söylemimizi süslüyo agresifleştiriyo bize dinletiyo.hani olur ya öfkeli ama duygusal tipler onlardan biri trent.help me i am in hell diycek kadar da yardıma muhtaç insan ruhunu anlatıyor yardım istiyo ama böyle acındırarak değil sanırım en çok bu yüzden seviyorum adamın sözlerini.varoluşa dair aptal kaygıları yok direkt yaşanmışlık bıkmışlık deneyimler içinde sıkışıp kalma hali söz konusu.yani çıkış ararım ve bulabilirimler ..ortaçağ şatosunun tekinde konser verse çok sevinirdim nin. üzerine placebo nun space monkey sini dinlemek gayet iyi geliyo placebo arada böyle karanlık vokaller yapsın çok güzel oluyor.tezer özlü,sylvia plath okurken falan bu adamlar eşlik etsin yakışıyo