küçük iskender demiş iyi etmiş..ayrılıkta acı, insanlara eşit olarak dağılmıyorsa, ortada bir haksızlık var demektir. doğal ki burada kişilerin karşılıklı duyumsama katsayıları eşitlenmiş, olay tamamen nesnel bir yüzeyselliğe indirilmiştir. beni kaygılandırmayı, endişelendirmeyi becermiş, becerebilmiş davranışlardan, bu davranışların sahibinin aynı değerde etkilenmemesinin nedenini öyle büyük sonuçlara bağlamadan çözmek isterdim. çünkü belki benim açımdan yaşananlar derin bir takım duyarlılık paradoksları taşıyabilir, ama karşımdaki kahramanın aynı insancıllığı gösterebilecek gücü henüz kendinde hissedemediğine eminim. biliyorum, kabaca herşey algılayabildiğimiz ve algılarımızı da bir gün aşabileceğimiz an ulaştığımız düzeyin kişisel ve toplumsal bir anlamı olduğunda biçimlenmekte. ve felsefi bir espri kazanabilmektedir. yoksa hiç! yoksa hiç konuşmadan protesto etmeli.. yani eyleme geçmeli. saf canlının doğası teoriyi değil, eylemi kabullenir. insanı böylesi kobay muamelesi görmekten kurtaran da teoriye dönebilmesidir. ben ayrılıklarda acı çekiyorum. karşımdaki insanın acı çekmediğini, benim kadar üzülmediğini farkedince, bir de bunun için acı çekiyorum. bu, egosantrizmin sapık bir şeklinin bende yerleşmesine, kimlikleşmesine yol açabilir. bundan da korkuyorum
No comments:
Post a Comment