doğduğumdan beri en çok göz göze geldiğim şeyin duvarlar olduğunu daha da iyi anlıyorum sıkıntılı sıcak bir günde.sürekli bir prizmanın içindeyim ve onun her cm karesini bilinçdışımın görsel çöplüğüne kaydediyorum.epeyce tavana bakıyorum.tavana eğlenceli bişiler assam belki iyi olur.üstelik dişçilerde niye tv koymazlar tepeye anlamıyorum sürekli beyazlığa bak bak delirtici..neyse işte yatağında insanın kendini dişçi koltuğundaycasına tedirgin,huzursuz ve sıkılıyor hissetmesi iyi değil.bu durumda bekleme odamız da evin diğer odaları oluyor.nebliyim akşam sabah olsun diye kasmak ve sabahleyin de akşam olsun diye beklemek çok beklentilisin çok..duvarların hipnotize edici etkisi var.baktıkça bakasın geliyor.kulağına aynı şeyin söylenmesinin embesilleştirici etkisi gibi sürekli aynı duvarlara bakmak.gözüne sürekli aynı şeyleri görüntülemesiyapıştırılan resmi asılan çerçeveyi yutan.astığın şeye bakıp seviniyosun önce sonra noluyosa oluyo duvarın ekolojisine karışıyo sanki eriyo.duruyo orda ama yok görmüyosun.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment