aslında bize iyi gelen degil kötü gelen şeylerin peşinden ilerleriz.dairesel bir koşu pistinde sürekli aynı yerlerden geçip gitsek de kaslarımız taş kesilse nefessiz kalsak ve yakalayamıcak olsak da acının ortaya çıkardığı ağrı kesicilerin keyif vericiliği baştan çıkarır.önemliyim çünkü mutsuzum..yaşam belirtisi olarak mutluluktan yoksunluk..kendi kendimizi unutmak kendi kendimizin dikkatini çekmeyi istemek.kendine şımarmanın en klasik örneği acı çekiyorum öyleyse varım..yoksunluk krizlerinin poh pohladığı depresyon atakları esnasından yalnızlık ışıltılı hareketsizlik vaziyetleri..suskunluğun verdiği inatçı çocukluk sanrılarına dahiliyet.kendinle konuşmamak kendine trip atmak.aynalara giren eller paralel boşluğu yoklayan hayalet bedenin içinden geçen dokunma denemeleri..aslında burada değilim çok uzaklarda deyip buradalığın oyundan atılması.oyunda hep ebe olmak sürekli yorulmak yakalanmanın keyfini degil yakalayacak olmanın stressini barındırmak.ne burda ne şimdi yakalanabilir geriye geçmiş ve geleceğin bugün çok mutsuzum motivasyonları kalıcaktır.
bu da ne yüzüm ıslanıyor yoksa sadece gözlerim yüzümümü yıkıyor ne kadar akıllı bir bedenim var her sıkıldıgımda beni serinletiyor..
No comments:
Post a Comment